Sleeping in my car

Het scheelt soms niet veel... warme lucht blaast recht in je gezicht, recht(s) voor je alleen maar een eindeloze onderbroken witte lijn en een volle werkdag achter je kiezen... Nu nog 60km te gaan tot je je standaard parkeerplaats opzoekt op 10 meter van je voordeur. Een mens valt al eens makkelijk in slaap al rijdend in zijn auto...

Zijn auto... die volgende maand misschien ook niet meer dezelfde hoeft te zijn. Vandaag opende het Autosalon in Brussel en de nieuwe hype zijn de elektrische wagens. Voor het eerst komen ook enkele grotere merken met naast een full hybrid ook een elektrische variant op de markt. In de media wordt dikwijls de (logische) stelling geopperd dat het zo lang geduurd heeft voor die elektrische wagens op de markt kwamen... werk van de petroleumlobbyisten (met weinig groene gedachten)? Misschien voor een deel wel, maar velen schijnen uit het oog te verliezen dat een elektrische wagen, opgeladen met elektriciteit afkomstig van een steenkoolcentrale (nog steeds goed voor 5% van de productie in België), onze atmosfeer meer vervuilt dan een dieselwagen met roetfilter.

Alles draait om primaire energie. Benzine of diesel gebruiken is een primaire energiebron, op 'elektriciteit' of waterstof rijden is eigenlijk je positie in de energieketen een plaatsje opschuiven. In beide laatste gevallen dient je auto als een grote batterij en dat is de toekomst, alleen moeten we vooral onze elektriciteitsopwekking of waterstofgeneratie 'groen' maken.

Het is dus niet zomaar die petroleumlobby met minder groene gedachten, integendeel het is eerder groen te denken om nog even met benzine- en dieselwagens rond te rijden dan met elektrische wagens zolang die elektriciteit niet groen is. Tot slot zullen we de olie en gas die momenteel voor transport benut wordt in de toekomst best nog wel voor andere toepassingen kunnen gebruiken. Diversiteit in energiebronnen is de sleutel tot een groene toekomst zegt men ook wel eens. (En het is en blijft ook enorm boeiend om telkens dieper en dieper de aarde in te gaan met een boring om zo de geheimen van onze Aarde verder te ontrafelen.)

Leve de energiesector... het is de energie die ons doet leven.

Ohja, ook nog even een update over de voorbereidingen voor de grote dag... 1 september. De misviering is grotendeels klaar, we hebben ondertussen twee prachtige bruidskindjes en zowaar vandaag is de huwelijksreis geboekt. Het is nog 7 en een halve maand, maar het TO-DO lijstje is al serieus ingekort...

Binnenkort meer...

Adie

Hope

Welcome back!

Er is weer een reden om de draad van deze blog terug op te pikken...' the wild life of Stijn' kent weer wat nieuwe episodes en die verdienen een vermelding op het wereldwijde web.

In hoofdzaak zal deze post een aanzet zijn voor een (gedetailleerd) relaas naar de grote dag in 2012. Jawel 'de grote dag' op 1 september, de dag waarop Nathalie en ik mekaar het ja-woord gaan geven of alleszins dat hopen we :). Nee, ik ben niet van plan om elk detail van de voorbereiding met de buitenwereld te delen. Weinigen zijn gebaat met de dag waarop de ringen gekocht zijn en de moment dat mijnheer pastoor zijn toestemming gegeven heeft om song X te spelen in de kerk...

Neen, bedoeling zal zijn om de spanning naar het grote feest op te bouwen, want dat is waar we veel belang aan hechten. 1 september moet voor iedereen die er een beetje bij betrokken is/zal zijn één groot feest worden.

Dit bericht heeft de titel 'hope' meegekregen en dat is niet zomaar... op vele vlakken is de laatste maanden de term hoop gevallen: vrijdag 11 november 2011, op zich al een memorabele dag, maar ook de dag waarop vava begraven is. Na meer dan drie weken vechten tegen complicaties na een herseninfarct had hij enkele dagen voordien de strijd opgegeven. Niet in het minst waren de 3 weken van onzekerheid en onduidelijkheid een periode waar 'hoop' op beterschap en 'hoop' op leven dagelijkse kost waren. Uiteindelijk rest ons nu nog de hoop dat hij mag rusten in vrede...

Hoop heeft ondertussen ook een iets lichtzinnigere betekenis in onze strijd naar een gezellig stekje. Dat hebben we ondertussen gevonden in Schoten, de meest groene gemeente van de provincie Antwerpen (of alleszins, dat is wat ze ons wijs maken). Echter, de bemeubeling laat nog steeds op zich wachten. Een verhaal dat ondertussen al een hele soap geworden is, maar dat in essentie bewijst dat grote meubelketens geen moeite doen om klantvriendelijk te zijn. We leven dus nog steeds in de hoop om voor Kerst onze eetkamerstoelen en onze sofa geleverd te zien. Precies een half jaar geleden, 20 mei 2011 hebben we deze zaken besteld in meubelwinkel Heylen in Peer en ik kan u garanderen... nog steeds bevinden deze zich niet onze living. Een twintigtal telefoontjes met de vraag wanneer levering wordt verwacht worden dan ook steevast beantwoord met 'afhankelijk van de leverancier'. Van service gesproken...

U weze gewaarschuwd als u ook een keer beslist bij een dergelijke meubelzaak u van uw droommeubelen te voorzien. U kan op zijn minst de hoop koesteren dat u ooit uw meubelen zal zien.

Tot binnenkort voor een volgende episode uit het wilde leven in Schoten!

Changes

Jawel, ik leef nog... ik durf zelfs meer zeggen: "Ik zit in de echte overgang"... neen nog niet de mid-life crisis, wel de overgang van thuiswonende student naar onafhankelijke volwassene. Niet alleen ben je nu in een keer jezelf ten laste, ook kan je zelf voor je ziekteverzekering, autoverzekering, hospitalisatieverzekering, ... betalen.

Maar goed dat dat allemaal niet zo erg is als je ook geld verdient... en dat gebeurt binnenkort in Nederland. Het project voor Fluxys, waar ik nu nog aan werk, loopt stilaan ten einde en ik mag me nu al opmaken voor een nieuw avontuur in de gasindustrie. Vanaf 1 mei start ik dan ook als geologisch consultant bij Argo Geological Consultants in Nederland en ik zal meteen werkzaam zijn bij GdF Suez. Exploratie naar gasvelden onder de Noordzee is dan mijn deel...

En alsof dat allemaal nog niet genoeg is, studeert ook Nathalie binnenkort af en heeft ook zij al zicht op werk... weliswaar in Brussel. Allemaal grote veranderingen, die natuurlijk zijn effect hebben op het dagelijkse leven... ik zal vanaf 1mei pendelen met de auto van Antwerpen naar Zoetermeer (en terug), Nathalie mag mijn taak als vaste NMBS-gebruiker overnemen vanaf de zomer. Al hopen we beiden voordien nog een tripje naar Kroatië te maken... hopelijk snel wat meer nieuws hierover.

Voor het overige wens ik iedereen een prachtige lente toe... dat de zon eindelijk mag ontwaken na die strenge winter!

Adie

Heads will roll

Gegroet,

Ten eerste: een gelukkig nieuwjaar! Mijn allerbeste wensen voor... en dat dit jaar beter mag zijn dan het vorige... Was me dat een ijdele gedachte! Wat heeft het nieuwe jaar nu al gebracht?! 2 moorden, een seriemoordenaar, winterellende,... en als dat nog niet genoeg is: een spoorwegmaatschappij, die maar niet weet hoe zijn treinen op tijd te laten komen.

Ja, is me dat een wereld van verschil toch... treinen in verschillende landen ter wereld. Waar men in Japan klaagt als een trein 30 seconden vertraging heeft, mag men in België al blij zijn als zijn trein binnen de 30 minuten na het vooropgestelde uur vertrekt. Ik weet ook niet waar het stokt; de treinen zijn nu ook weer niet zo oud en technologie is er ook genoeg voorhanden. Is het misschien de wil om soms structurele beslissingen te nemen?

Een voorbeeld waar ik me dagelijks aan erger: de trein Leuven - Antwerpen vertraagt of stopt gedurende 5 à 10 minuten voor het station van Antwerpen-Berchem. Hierdoor heeft hij ook steeds 5 à 10 minuten vertraging op het voorziene aankomstuur in Berchem en Centraal. Is het nu zo moeilijk om dan ofwel het uur van aankomst te verlaten (en niet te liegen) of gewoon de dienstregeling lichtjes aan te passen waardoor deze trein WEL het station van Berchem kan binnenrijden zonder telkens voor een rood licht te staan. Inefficiëntie ten top noem ik dit... of eerder een inefficiënte top?

Maar goed, genoeg geklaagd. Misschien moet 2010 wel het jaar van het geduld worden. Wachten op Godot moeten we niet doen, maar laat me beginnen met geduldig wachten op een antwoord van een eventuele toekomstige werkgever...

Geniet nog van het witte tapijt! Volgens sommige vergeetachtige personen is dit zeer 'uitzonderlijk', maar deze mensen vergeten de 11-jarige zonnecyclus wel eens..., achja... 11 jaar is dan ook zo lang e. Wie weet bestaat de wereld in 2021 al niet meer.

A+

Guiding Light

Hoi/Gruetzi/Hi,

Even terug wat vernieuwen, wat leven in de brouwerij brengen, wat progressie vertonen,...

Het leven van een 'werkende mens' gaat zijn gangetje. Dagen volbrengen achter een pc in Leuven of Brussel en dagelijks pendelen van en naar het prachtige station van Antwerpen Centraal, het is een totnogtoe nieuw beeld doch al zeer 'gewennig'. Weekdagen zijn er om te werken, week-ends zijn er om uit te rusten... althans meestal.

Gisteren trokken we met de vereniging van Belgische geologen (Geologica Belgica) naar Duitsland voor een bezoek aan de 'open pit' mijn van Hambach alsook de geothermische boring in Aken. Die eerste stop, de grote bruinkoolgroeve nabij Düren, is enorm de moeite om te bezoeken. Met een diepte van 350m en lengte van 10km is het een ongelooflijk beeld om aan de rand van deze 'put' te staan, laat staan er onderaan helemaal in te staan. Ook de machines, de 'bucket augers', die het materiaal weggraven en afmetingen hebben van 100m (hoog) tot 200m(lengte), maken ons mensen enerzijds nietig (t.o.v. de grootte van de machines), anderzijds groots omdat wij het allemaal kunnen verwezenlijken...

Een ander iets dat 'verwezenlijkt' kan worden en waar momenteel in Antwerpen, onze tweede (of derde/vierde/vijfde) thuis, veel commotie rond is, is de Lange Wapperbrug. Dit project waar ik, laat me meteen duidelijk zijn, volledig voor ben (mits misschien enkele aanpassingen aan de aansluiting in Merksem), zou van Antwerpen een belangrijkere stad in West-Europa kunnen maken. Op die manier kan je reacties van een modale Fransman als "Anvers/Antwerp... jamais entendu" misschien mislopen.

Ik heb me de afgelopen weken ook enorm geërgerd in/aan het Antwerpse Centraal Station waar volop geflyerd werd om 'NEEN' te stemmen tegen de Lange Wapperbrug, zonder dat men argumenten geeft. Het is toch ook oh zo simpel om te zeggen: "Geen brug boven mijn hoofd."... Dan maar alle mensen elke dag in de file laten staan en de algemene luchtkwaliteit in Antwerpen en omstreken verergeren...

Goed, laten we nog even de uitslag van het referendum afwachten (en vooral wat de politiek ermee gaat doen), voorlopig houd ik me recht met het vooruitzicht van het MUSE-concert op 2 november in het Sportpaleis (aan de toekomstige aansluiting van de Lange Wapperbrug met de ring... de cirkel is dus rond...). En in tussentijd... vanavond ga ik al opwarmen met een concert van Status Quo in de nabije Lotto Arena.

Tot binnenkort en alvast een ziektevrije start van het griepseizoen!

Back to black

We zijn terug thuis. Oververmoeid, maar voldaan! Op de terugweg kregen we nog even te maken met serieuze vertragingen (tot 3 uur in New York), maar gelukkig kwamen we op tijd terug thuis.

Momenteel zijn we volop de foto's aan het verzamelen, een uitgebreid verslag aan het uittypen en een deel van ons bereidt zich al voor op een volgend buitenlands verblijf.

Voor de fervente volger van deze blog: mogelijk volgt er nu terug een rustige periode, maar de draad wordt ongetwijfeld weer opgepikt in de komende weken...

Groeten,

Stijn

Thunderstruck

Hi,

Nieuws vanuit New York! Sinds dinsdagmiddag zitten we dus in de Big Apple. We verblijven in een appartement/kot met gezamenlijke keuken en douche, eigendom van een welbespraakte Amerikaan. Douches met 5 sproeikoppen zijn hier geen uitzondering, want, zo zegt de eigenaar, iedereen moet kunnen genieten van zijn aankoop!

Vandaag, woensdag, bezochten we 'ground zero', daar waar het World Trade Center tot 11-9-2001 stond. Nadien volgde nog Wall Street en een ferrytocht langs het Vrijheidsbeeld. Op Staten Island begon het echter te onweren en sindsdien hebben we afwisselend prachtige bliksems en enkele zonnestralen gezien.

Morgen volgt nog midtown New York en nadien kunnen we ons opmaken voor de terugkeer naar België.

Cheers en tot zaterdag...